من بدون ارزشى كه تو براى كنيزك خود مطالبه كردى كنيزى را به چنگ مىآورم كه از چكيده كافور آفريده شده است ، هر آب تلخ و شور كه با آب دهان او آميخته شود خوشبو و گوارا مىشود ، و اگر مرده‌اى را با گفتار او فراخوانند پاسخ مىدهد ، اگر مچ دستش در برابر خورشيد آشكار شود خورشيد تاريك مىشود و اگر در شب آشكار شود شب از پرتوش درخشان مىشود ، اگر با زيورهاى خود روياروى آفاق بايستد همه آفاق آراسته مىشود ، ميان باغهاى زعفران و مشك پرورش يافته است و به انواع نعمت‌ها در ايستاده است و با آب تسنيم - آبى كه در بهشت روان است - تغذيه شده است ، هرگز خلاف عهد نمىكند و دوستى خود را دگرگون نمىسازد ، تو خود بگو كداميك سزاوارتر به گرانى ارزش است ؟ امير گفت : كجاست آنكه تو توصيف كردى ، گفت : چنين كنيزى موجود است و بهاى آن هم فراهم است و براى خواستگارى و گفتگو نزديك است ، امير گفت : خدايت رحمت كناد بهاى او چيست ؟ مالك گفت : آسان و اندك ، اينكه در شب ساعتى فراغت جويى و خالصانه براى خداى خود دو ركعت نماز گزارى ، و اينكه چون خوراكت را پيش تو نهند از همسايه گرسنه خود يادآورى و خداى را بر شهوت خود ترجيح دهى و اينكه از راه سنگى يا كثافتى را بر طرف كنى و روزگار خود را براى رسيدن به داد ديگر سپرى سازى و همت خود را از خانه غفلت فراتر دارى در دنيا به عزت قناعت زندگى كنى و فردا ايمن و در زينهارى به جايگاه كرامت رسى و جاودانه به بهشت درآيى . امير گفت : اى كنيزك ! آيا آنچه را كه اين شيخ ما گفت شنيدى ؟ گفت : آرى ، گفت : آيا راست است يا دروغ ؟ كنيزك گفت : درست گفت و نيكى كرد و پند آموخت . امير گفت : در اين صورت تو در راه خدا آزادى و فلان آب و ملك وقف براى توست ، و اين خانه و آنچه در آن است همراه همه اموال من وقف در راه خداوند است ، آنگاه دست دراز كرد و پرده‌اى مويين و خشن را كه بر يكى از درهاى خانه‌اش آويخته بود كشيد و برداشت و همه جامه‌هاى خويش را بيرون آورد و همان پرده را به خود پوشاند . در اين هنگام كنيزك گفت : اى سرور من پس از تو عيشى نخواهد بود او هم جامه‌هاى خويش را بيرون آورد و جامه‌اى خشن پوشيد و همراه او بيرون آمد . مالك بن دينار آن دو را بدرود گفت و براى ايشان دعا كرد و او به راهى رفت و آن دو به راهى ، و هردو چندان به عبادت پرداختند تا مرگ فرارسيد و آنان را در حال عبادت از اين جهان منتقل كرد ، رحمت خدا بر آن دو باد .